Brinnende lieb du heysser flamm, (Poetry, Song Lyric)

Printer-friendly versionPrinter-friendly versionPDF versionPDF version
This text was digitized and graciously donated to Sophie by Dr. Albrecht Classen, University of Arizona. This particular work has been extracted from Classen's Frauen in der deutschen Literaturtgeschichte; the full text is available on this site.

1. Brinnende lieb du heysser flamm,
wie gar hast mich vmbgeben,       
als durch ein jüngling. milt heysst sein stamm,
ohn ihn mag ich nicht leben,        
das edle blutt,                                                                                                               
mein seel leyb vnd mutt                   
gib ich im ganz zeygen,
als er dann wol              
noch sehen soll             
das es die werck anzeygen.                                   
 
2. Alle welt must eh zu scheytern gon,                                         gon = gehen
eh dann ich ihn sollt meyden,      
in nöthen will ich für in ston,                                                          ston = stehen
vnd solt ich darumb leyden
denn grimmen todt,                                                                                  
wann ihms thut noth,
dieweil ich leb auf erden,
geschicht ihm ütt,        
in solcher zeyt.              
es soll gerochen werden.                                                                gerochen = gerächt 

3. Kein zarter jungling daran gedenk
vnd lass dichs auch nicht gerewen.
dein lieb vnd trew keinem andern schenk,
dann ich dir thu vertrawen,
haltestu an mir,                                                                                                       
als ich an dir                   
stätt ewiglich will halten,                 
so lebt kein man,
der mag noch kan        
solliche lieb von eynander spalten.                                            
 
4. Betracht, herzlieb, den ersten kuss,
denn ich thett frölich wagen,
das macht als des Jupiters schuss,                       
die göttin thet mich plagen,
wezt ihren pfeyl,                                                                                               
in schneller eyl
thet sie mich hart verwunden,
das klag ich dir,             
zu helfen mir,
auf daz ich werdt entbunden.                                                                     
 
5.  Dann mir möcht helfen sonst kein kunst,
die alle arzet geben,
mir brist allein dein lieb vnd gunst,                                                brist = fehlt
damit hast mir mein leben
wider erquickt                                                                                                       
vnd mich verstrickt
als durch dein grosses zusagen.
solches bandt lass zu,
so hab ich ruh,
ich will kein schmerzen mer klagen.                                                           



6.  Reyss nimmer entzwey daz thuch der lieb,
damit ich bin verbunden.
in stetter trew dich ewig üb,
du machst sonst frisch die wunden.
das thut erst wee                                                              
jey mehr so meh,
vnd würdst fast übel beyssen
verbachen ding,
so schnell vnd ring,
aufs lezst von eynander spalten                                                
 
* * *              
 
Lieb ist fahrende hab,                                                                       hab = Besitz
heüt lieb, morgen schabab.                                                             schabab = verloren
so geschieht mir alle tag.

 
Bibliographic Information
Author: 
Editor: 
Dr. Albrecht Classen